Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Να μην το πεις

Θυμάστε τι έλεγα για την αλήθεια;
Καμιά φορά δεν μπορείς να την πεις γιατί φοβάσαι.
Καμιά φορα δεν μπορείς να την πεις γιατί προστατευείς κάποιον.
Αν η αλήθεια σου σε διαλύσει, λες το ψέμα σου.
Και το ψέμα σε διαλύει και αυτό.
Και φαύλος κύκλος.



¨Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα σ'αυτη τη ζωή είναι να είσαι αθώος και να φοβάσαι μην βγεις ένοχος.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Μην το κουράζετε

Δεν μπορώ τα στημένα και τα πολλά πολλά στις σχέσεις των ανθρώπων. Γενικά, είτε είναι ερωτική, είτε φιλική, απλά γνωστοί, οποιαδήποτε σχέση και να είναι αυτή.
Τα πράγματα σ'αυτη τη ζωή είναι απλά, αλλά όχι πάντα κατανοητά. Για διάφορους λόγους, εμείς οι άνθρωποι αδυνατούμε να καταλάβουμε την αλήθεια, δεν θέλουμε να καταλάβουμε ή ακόμα χειρότερα.. θέλουμε να δώσουμε ευκαιρία, "μήπως δεν είναι αυτο που φαίνεται".  Γι'αυτό ξεκάθαρες κουβέντες. Μην κρύβετε, μην αφήνετε να αιωρείται μία κατάσταση και απλά ανοίξτε το ξερό σας και ΜΙΛΗΣΤΕ.
Η μεγαλύτερη ηλιθιότητα που έχει ειπωθεί, θα ειπωθεί και θα λέγεται για πάντα: "το έδειξα με τον τρόπο μου, δεν καταλαβαίνει;" 
-Όχι ρε γκαζμά ή κιούσπα (ή ότι προτιμάτε τέλος πάντων), ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ.

Όλη αυτή η έλλειψη ευθυνών, ειλικρίνειας και ευθύτητας έχει ως αποτέλεσμα να μας γίνονται τσουρέκια ή τα νευρά τσατάλια.

Με λίγα λόγια : Μην το κουράζετε.



Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Μετακόμιση

Υπάρχει συγκίνηση, υπάρχει φόβος, υπάρχει ελπίδα(;), υπάρχει.
Αυτή η χρονιά μου τάραξε τα νερά. Ξέφυγα φέτος, ξέφυγα συναισθηματικά κυρίως. Ξεφεύγω ακόμα.

Μετακομίζω που λες και βρίσκω φωτογραφίες, γράμματα, σιντι, πέτρες, αφιερώσεις. Και γενικά φεύγω.
Φεύγω από το σπίτι,που όπου και να κοιτάξεις κάτι σου θυμίζει.
Σου ξυπνάνε αναμνήσεις για ανθρώπους που αγάπησες, που σ'αγαπησαν, που έχασες, που έχεις, που μάλωσες, που φιλοξένησες.
Γέννησε και η Πέλα. Η Πέλα είναι το πρώτο άτομο που γνώρισα εδώ. Και χθες έβλεπα το παιδί της. Και τώρα κοιτάω το σπίτι. Είναι αυτή που ξυπνούσαμε σε κωματώδεις καταστάσεις. Αυτή που παίρναμε το αυτοκίνητο για να πάμε Βουλγαρία σε ένα απόγευμα. (θα έρθει ποστ)
Τελευταίο μου βράδυ. Τελευταίες ωρες που κάθομαι σε αυτό το μαγικό καναπέ με τον Νίκο (το λαπτοπ μου) και ακούω μουσικάρες. Σκέφτομαι. Όλα από το μυαλό μου το ρημάδι περνάνε.
Σε αυτό το σπίτι ήρθα χαμένη. Το θυμάμαι σαν τώρα.. Χαμένη φεύγω. Όχι τόσο, αλλά πάλι στα σύννεφα.
Όποιος ερχόταν εδώ, για 2, 3 μέρες 4 όσο τέλος πάντων, κατέληγε να μένει τις διπλές μέρες, τις τριπλές κ.ο.κ. Το ρεκορ είναι 12.
Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, ότι δεν θα ξανάρθω. Ήθελα πολύ να φύγω, το είχα ξαναπεί, είχα κουραστεί. Αυτούς όμως τους 3 μήνες που πηγαινοερχόμουν, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν το καταφύγιο μου. Ο χώρος μου, η ηρεμία μου.
Η καρδιά μου πονάει.
Αλλάζω σελίδα. Και ήθελα να αλλάξω, αλλά τώρα που ήρθε η ώρα, δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω όσο πρέπει. Κυρίως με φοβίζει ότι ξέρω ότι πρέπει.