I'm just a stranger, even to myself.

Ήσουν η διαφυγή μου έστω για λίγο. Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Δεν σε έμαθα, δεν θα με μάθεις. 

Γιατί το έχω ανάγκη;Με ενοχλεί η απουσία, η σιωπή. 

Δώσε  μου ζωή ένα λόγο. 

Βγάλε με από το τέλμα.

Κάνε την ευχή μου, πραγματικότητα.

Διώξε τη λογική μου.

Fin

Δεν μπορώ να ερωτευτώ, είπε το κορίτσι στο αγόρι. Μου τελείωσε είπε το κορίτσι στο αγόρι.

<< Μα σ'αγαπώ, γιατί δεν προσπαθείς; >>

<< Προσπάθησα, το ήθελα, το θέλω. Δεν μπορώ, μάλλον δεν έχω άλλο συναίσθημα. >>

<< Είναι ωραίο, θα σου μάθω. >>

<< Ξέρω, θυμάμαι. Σου κόβεται η αναπνοή, ιδρώνουν τα χέρια, χτυπάει γρήγορα η καρδιά.>>

<< Ανυπομονείς για κάτι. Κάνε μία προσπάθεια. >>

<< Όλα κάποτε τελειώνουν. >>

<< Δεν μπορώ να σε αφήσω.  >>

<< Φταίει το ανικανοποίητο. Θα μάθεις, μην βιάζεσαι. Ζήστο. >>

<< Δεν μπορώ χωρίς εσένα. >>

<< Μπορείς. >>

<< Πως; >>

<< Ξέρει ο έρωτας για σένα. Εγώ δεν ξέρω πια. >>

<< Μα. >>

<< Άσε με σου λέω, είναι αργά για θαύματα. >>

Δεν μπορώ να ερωτευτώ, είπε το το κορίτσι στο αγόρι. Μου τελείωσε είπε ξανά το κορίτσι στο αγόρι.

απροσάρμοστο

Ήμουν έξω,μέσα σε 2 ώρες ήπια 3 ποτά. Γύρισα σπίτι,απόλυτη ησυχία. Μελαγχολία. Δεν θέλω να ακούσω καμία φωνή, δεν έχω όρεξη να μιλήσω πουθενά. Δεν με χωράει ο τόπος, το σπίτι μου. Είναι από αυτές τις στραβωμένες φάσεις, που δεν έχεις όρεξη για συγκεκριμένους λόγους; όχι μάλλον.. δεν ξέρω. Έχω ένα κρασί να ανοίξω, αλλά ξέρω ότι αν το κάνω θα το πιω όλο. Έχω νεύρα και δεν έχω νεύρα, είμαι λυπημένη και δεν είμαι λυπημένη, νιώθω κενό και δεν νιώθω κενό. Δεν μπορώ να γράψω άλλο.

Αυτά 

Αλλάζουν οι καιροί σου λέει ο άλλος...

Δεν μπορώ να κοιμηθώ με τίποτα, αδίκως στριφογυρνούσα για πάνω από δύο ώρες. Διάβασα το μπλοκ του Θωμά, διάβασα παμπάλαια μηνύματα στο φεις.

Θυμήθηκα την πρώτη φορά που έκανα φεισμπουκ στο νετ απέναντι απο το σπίτι μου, μαζί με το Θωμά. Θυμάμαι που μου το εξηγούσε και εγώ εκνευριζόμουν τόσο πολύ με αυτή την ιστορία, ότι και καλά τι πίπες είναι αυτές και όλο βλακείες και μέχρι να το συνηθίσω πέρασε καιρός...Μετά ήρθε το κόλλημα, το ατελείωτο αυτό κόλλημα!!!Συνέχεια είχε το μπλοκ, κάνε να μου λέει πάλι η σουπιά και θα σ'αρέσει και άντε πάλι έπεσα!Στην αρχή δεν μπορούσα με τίποτα να εκφραστώ, δείλιαζα, ντρεπόμουνα.Και τέλος ήρθε το τουίτερ... εκεί έμμεσα με παρότρυνε να το ανοίξω, λέγοντας μου κάθε μέρα αυτά που έγραφε ο Τσεκούρας,ο "Παπακαλιάτης" και να με μπριζώνει ότι έχει γέλιο. Εχω γινει σολιακιας φρικ!

Πούστη Θωμά, άμα σε πιάσω!!

Καληνύχτα σας

ποπ κορν

Είναι από τα βράδια που ένιωσα πως ανήκω κάπου, είναι από τα βράδια που χωρίς να έχουν κάτι το συγκλονιστικό αισθάνθηκα πως είναι από τα βράδια μου. Σήμερα αγάπησα έναν άνθρωπο πολύ, χωρίς να τον ξέρω τόσο, νιώθοντας πως βλέπω την ψυχή του. 

Κάποιος σήμερα μου είπε είσαι εσύ , είσαι ολ ταιμ κλασικ, δεν ξέρω αν είμαι, δεν ξέρω αν θέλω να είμαι, ξέρω ότι σήμερα ήμουν εγώ εκατό τα εκατό αληθινή, αυτή που μου έλειψε, αυτή που θέλω να είμαι. Δεν θα το αφιερώσω σε σένα και σε σένα που σας ξέρω, σε σένα που σε μαθαίνω και θέλω να πιώ τον επόμενο καφέ μαζί σου.

Είμαι μαζί σου, γιατί απλά το θέλω και σε ευχαριστώ γι' αυτό.

Ευχαριστώ

Είχα σκοπό να ανεβάσω δύο άλλα κείμενα, αλλά ξαφνικά αποφάσισα να κάνω αυτό, τούτο το μικρό, αλλά σημαντικό.
Είναι αφιερωμένο στον πιο καλό και πιστό μου φίλο.

Συζητούσαμε στο θέατρο, πως πριν λίγα χρόνια συναντηθήκαμε σε ένα δρόμο και λέγαμε τα νέα μας ο ένας στον άλλο, σαν δύο παλιοί καλοί φίλοι από το σχολείο. Όταν τον χαιρέτησα και συνέχισα  το δρόμο μου δεν φαντάστηκα ποτέ πια θα είναι η υπόλοιπη ιστορίας μας..αν θα υπήρχε ιστορία.

Δεν θα αναφερθώ στα ταξίδια μας, ούτε καν στις άπειρες ώρες που φάγαμε στο μσν, στο τηλέφωνο, στις βόλτες μας, στους καφέδες σε όλα, αλλά σε όλα...

Θα πω μόνο για εκείνη την ημέρα στο θέατρο, ήταν για μένα ψυχοθεραπεία, γαλήνη και ευτυχία. Ήταν για μένα από τα πιο όμορφα απογεύματα που έχω ζήσει .Και θα σου πω το πιο μεγάλο ευχαριστώ για εκείνη την αγκαλιά έξω από το σπίτι μου.Νόμιζα ότι χανόμουν, αλλά εσύ ήσουν εκεί.

Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα κάνουμε κουμπαριά, αν θα μιλάμε τόσο πολύ στο τηλέφωνο, αν θα βγαίνουμε τόσο πολύ ,δεν με νοιάζει.Γιατί ξέρω ότι όπως και να μας τα φέρει η ζωή  θα είσαι για πάντα ο αγαπημένος μου.

best night ever "Σπάστα απόψε όλα κάψτα!"

(Το είχα ξεκινήσει εκείνη την ημέρα 11-11-10)
Σήμερα μας κάλεσε η κυρία Νανά,η μάμα του Θωμά,εμένα,την Μαρου,το Γιώργο Κ.,τον Σπύρο και την αφηχθήσα απο Αθήνα Σόφη.

Λοιπόν, αρχικά θα ήθελα να μιλήσω για το θεσπέσιο τραπέζι που μας έκανε.Παστίτσιο,πατάτες ογκρατεν,αμπελοφάσουλα σαλάτα,τζατζίκι,σαλάτα με σοσ σόγιας, λαχανοκάροτο,πιπεριές και νομίζω ότι δεν μου διαφεύγει κάτι. Γλυκά και κέικ και άπειρο κρασί.Ωραίες πράσινες και κόκκινες χαρτοπετσέτες και κομψά ποτήρια.

Θα μιλήσω περιληπτικά γι'αυτην την βραδια, μιας και δεν μπορείς να την περιγράψεις με λέξεις. 

Το γέλιο ήταν άπειρο. Θα ξεκινήσω με τον Γιώργο ο οποίος κάτι έπαθε σήμερα και έλεγε την μία κρυάδα μετα την άλλη,κοινός ως μαλακ-ί-α, αλλά και πάλι μου άρεσε, εμένα και όλους γιατί ήταν κάτι το ξεχωριστό και το πιο σημαντικό είναι ότι χαιρόταν καθώς τα έλεγε!!! Ο Θωμάς ήταν πολύ χαρούμενος και φαινόταν πολύ αυτό, ήταν ο κλασικός χαζός και συνεχώς έκανε τα δικα του με τον Σπύρο, φορούσε κορδέλες και έφαγε και αυτός τα πάντα.Ο οποίος Σπύρος έφαγε μέσα σε 1 δευτερόλεπτο, πραγματικά φοβηθήκαμε μην καταπιεί και τα μαχαιροπίρουνα!Κατα τα άλλα ήταν ο ίδιος αγαπημένος, αναψοκοκκινησμένος με τις εξής θριλικές ατακάρες της βραδιάς.α) εις την Κάπαρη και β) θα κάνω 2 σφραγίσματα σήμερα (μέτα την μάσα του γαλακτομπούρεκου). Η Μαρού γελούσε σαν χαζό και αυτή όλη την ώρα προσπαθούσε να κερδίσει πόιντ (θα σας πω!!) και μιλούσε όπως μόνο αυτη γνωρίζει για το ντεκορ του σπιτιού.Ήπιε τον βόσπορο και αυτή και βγήκε πάλι ωραίες φώτο(γαμώτο).Η Σόφη πάλι από την ώρα που μπήκε δεν σταμάτησε να γλύφει την κυρία Νανά και να προσπαθεί να κλέψει πόντους και μέχρι ένα σημείο τα κατάφερε...αλλά (θα σας πω...)τραγουδούσε και μεράκλωνε και γελούσε και έφαγε ΟΛΟ το σπίτι και μέχρι που έφυγα έτρωγε,ειλικρινά δεν ξέρω αν τρώει ακόμη!

Θα κάνω μία παρένθεση για τα πόιντ!όλοι προσπαθούσαμε να κλέψουμε πόντους θαυμασμού, εμπιστοσύνης και αγάπης από Θεά Νανά, ο Θωμάς όχι. Η Μαρού λέγοντας πόσο τέλεια είναι, η Σοφία καλά δεν σταματούσε,η γλώσσα της είχε πάρει φωτιά και είχε γίνει σαν του Λιάπη! ο Σπύρος πειράζοντας την, εγώ τρώγωντας πιπεριές και όλα τα εδέσμετα και ο Γιώργος λέγοντας ότι όλα είναι τέλεια!!....Δεν ξέρω ποιος είναι ο νικητής!
Και τέλος άφησα την ατομάρα Νανά, η οποία ήταν αξεπέραστη!!!!!
Ήπιε ένα μπουκάλι καΜπάρι χωρίς σόδα (δεν κάνει καλό-δεν θυμάμαι γιατί) και χόρευε και τραγουδούσε και γελούσε και την ένιωσα πραγματικά οτί ήταν 18 χρονών!Μας είχε στο άνετο και τους 5 μαζί!!! Και έρχεται το αποκορύφωμα.... όλοι περιμέναμε το τραγούδι νούμερο 10...το παραστράτημα.........!!!!και εκεί αρχίζει να τα δίνει και να σπάει το σπιτικό της!!!έσπαζε ποτήρια και εμείς πετούσαμε χαρτοπετσέτες και οι γελοίοι Θωμάς και Σπύρος κόβανε χαρτάκια στοίχημα και τα πετούσαν και το πιο ΤΕΛΕΙΟ είναι ότι όταν άρχισαν να τελειώνουν τα ποτήρια, άρχισε να ξεχωρίζει τα λιγότερο καλά και τα σπαγε και αυτά!!!ο Γιώργος είχε πάνω του 10 κιλά γυαλάκια!!Στο τέλος αφού τα έχει δώσει όλα και βρισκόμαστε στη 2η φορά του παραστρατήματος προσπαθεί να σπάσει τα μπουκάλια του κρασιού στον νιπτήρα της κουζίνας!!
Όλα ήταν τέλεια!!!!!!!!
Δεν μπορεί με τίποτα να περιγραφεί εκείνη η βραδιά, προσπάθησα όσο μπορούσα! Χαίρομαι απλά που ήμουν εκεί!!!
Ευχαριστούμε κυρία Νανά!!!!!!!

ΥΓ1: η 1η φώτο είναι τα γύψινα πιάτα που έχουν στα μπουζούκια... για την επόμενη φορά!!
ΥΓ2: την επόμενη φορά θα φέρω κιβώτιο κόκα κόλα ποτήρια για σπάσιμο!