Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

12:11

Είναι από αυτές τις μέρες που βλέπεις μία ταινία και ξαφνικά ξυπνάνε όλα τα συναισθήματα. Όλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα για την ακρίβεια. Μην γελιόμαστε, είσαι ήδη σε μία περίεργη κατάσταση, το ξέρεις, απλά προσπαθείς για μία ακόμα φορά να το καταπιέσεις, να το πνίξεις.
Τέτοιος άνθρωπος είμαι και εγώ. 
Νιώθεις τα συναισθήματα να σε πνίγουν, να σε τυλίγουν τόσο σφιχτά, έτσι ώστε να μην μπορείς να πάρεις ανάσα. Στο στήθος, εκεί.. νιώθεις ότι έχει κάτσει από πάνω σου ο πιο παχύς άνθρωπος. Σε τρώει. Δεν φωνάζεις, δεν κλαις, απλά φοβάσαι.. Εύχεσαι απλά να τελειώσει. Ενοχές, τύψεις, προσμονή.. Νιώθεις την ψυχή σου να κλαίει, χωρίς να υπάρχουν συγκροτημένες σκέψεις στο μυαλό σου.
Όταν τελικά ηρεμήσεις λίγο από όλο αυτό,  εννοείται πως είσαι τόσο ψυχαναγκαστικός τύπος, που βάζεις τα πιο γαμημένα τραγούδια για να συνεχίσεις σε αυτό το φαύλο κύκλο. Ψάχνεις απεγνωσμένα λίγο αλκοόλ και δεν βρίσκεις ούτε μία γουλιά για να αγαλϊάσεις τα μέσα σου. 




    Ξενερώνουμε με την κομματάρα; (Να μην)                               

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011

Μία μέρα

Σήμερα με έπιασε μια γλυκιά μελαγχολία. Προσπάθησα να αφήσω κενό το μυαλό μου μέχρι την αυριανή μέρα και να μην σκεφτώ.
Ξύπνησα, έφτιαξα ένα καφέ, πήγα στο μπαλκόνι μου και έκανα 2 τσιγάρα κοιτώντας το κενό. Γύρισα στο κρεβάτι μου και κοιτούσα το κενό.
Μικρές ασχολίες, χωρίς στην πραγματικότητα να σκέφτομαι.
Βγήκα έκανα μία γύρα με μουσική στα αυτιά.
Πήρα την Μαρία για καφέ. Πήγαμε σε ένα καινούριο καφέ και ήμασταν δυο μας. Ήπια δύο καφέδες, έκανα 6 τσιγάρα. Είπαμε κάποια κουτσομπλολιά, αναλύσαμε το στομαχικό πρόβλημα της Μαρίας, συμφωνήσαμε πως δεν έχουμε καταλάβει καλοκαίρι και φύγαμε.
Στο δρόμο για το σπίτι πάλι μουσική στα αυτιά.
Ξεντύθηκα, έφαγα.
Άκουσα μία συζήτηση και είπα στον εαυτό μου, "αύριο."
Έβαλα μουσική στα αυτιά και πήγα στο μπάνιο. Έκατσα και άναψα τσιγάρο κοιτώντας τον καθρέφτη. Και άλλο ένα.
Γύρισα στο δωμάτιο. 
Μικρές ασχολίες, χωρίς στην πραγματικότητα να σκέφτομαι.
Μουσική στα αυτιά, κλειστά τα μάτια και δημιούργησα ένα πλασματικό κόσμο. Όμορφο.
Βγήκα στην βεράντα. Κλειστά τα μάτια. Μουσική στα αυτιά. Δύο τσιγάρα.
Δάκρυσα χωρίς να σκέφτομαι.
Γύρισα και γράφω με μουσική στα αυτιά.



Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Κολλήματα

Οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε κατηγορίες. Δεν θα μιλήσω για την εθνικότητα ή το χρώμα , τις ταξικές διαφορές, την μόρφωση και όλα αυτά. Αλλά για την διαφορετικότητα σε πολύ απλούστερα θέματα. 
Πρώτο και βασικό είναι η μουσική.
"Τι μουσική ακούς;" Κατά τη γνώμη μου ή βλακέστερη ερώτηση που μπορεί να υπάρξει.
Θεωρείται "ντροπή" να ακούς ελληνικά τραγούδια, ιδιαίτερα εμπορικά και λαϊκά. Είσαι κατώτερος διανοητικά; Δεν το καταλαβαίνω. Αν κάνεις το λάθος π.χ και πεις ακούω Βανδή, είσαι ο πιο τελευταίος μαλάκας και γαμιέσαι.
Προσωπικά, αν με ρωτήσεις τι μουσική ακούω, θα σου απαντήσω ότι δεν ξέρω. Ακούω ότι μου αρέσει και τέλος. Για παράδειγμα δεν ακούω πριόνια. Τι σημαίνει; Ότι όποιος ακούει παύει να είναι φίλος και τον παραγκωνίζω; Δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβω αυτήν την εμμονή γιατί πολύ απλά δεν με επηρεάζει στη ζωή μου. Δέχομαι την διαφορετικότητα του καθενός και τέλος.

Το προηγούμενο Σάββατο βρέθηκα σε κάτι βουνά που γινόταν ένα πάρτυ, με ακούσματα που δεν μου άρεσαν και πραγματικά αν δεν είχε κωλόκρυο, θα καθόμουν χωρίς παράπονα γιατί είναι εκεί οι άνθρωποι που έχω επιλέξει για φίλους μου. Κόβω όμως το ξερό μου, ότι αν έλεγα σε έναν από αυτούς (δεν εννοώ τους φίλους) πάμε σε ένα κωλομάγαζο που παίζει Καρρά, θα με κοιτούσαν σαν την χειρότερη σιχαμερή σκουλικαντέρα.

Για να μην το ζαλίζω, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι οι άνθρωποι είναι κολλημένοι, τραγικά κολλημένοι. Και δεν είναι το θέμα ότι δεν θα σε ακολουθήσουν σε κάτι που γουστάρεις έστω και μία φορά, αλλά θα σε κατηγοριοποιήσουν και θα σε κράξουν λες και τους σκότωσες το σκύλο. 

Για την συνέχεια, έχω την πολιτική, τις ομάδες ποδοσφαίρου, τα μαγαζιά που θα συχνάσεις, τις ταινίες που θα δεις και ίσως κάποια ακόμα που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ.

Ο καθένας από μας ακούει τη μουσική του, έχει μάλλον κάποια ομάδα, ανήκει ή δεν ανήκει σε ένα κόμμα, αράζει σε μαγαζιά κ.ο.κ
Δεν σημαίνει κάτι ρε φίλε. Στη ζωή να είσαι ανοιχτός. Πήγαινε άκουσε τα μεταλ σου για παράδειγμα, αλλά πήγαινε και μία φορά στα μπουζούκια αν στο ζητήσει ένα φιλαράκι, ή κάτσε στο άργκο αν πάλι στο ζητήσει κάποιος. Πήγαινε να δεις ένα ματσ του παναθηναϊκού και θα έρθει και ο άλλος να δει ένα της Αελ. Σταμάτα να κριτικάρεις και να κράζεις ανθρώπους που είναι διαφορετικοί.
Με άλλα λόγια, ρατσισμός υπάρχει παντού. 

Η όποια ομοιότητα είναι συμπτωματική, απλά λέω.

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

προσωπικό

Το θέμα μου για ακόμα μία φορά, λυπάμαι αλλά δεν θα είναι το πιο ευχάριστο και αστείο. Μάλλον δεν έχω την ικανότητα να γράφω όταν είμαι χαρούμενη. Ας είναι..
Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους.
Θα μου πεις εσύ τώρα, αυτά τα ηλίθια, τύπου μέσα στη ζωή είναι όλα και αυτά συμβαίνουν.. Και αυτό που έχω να σου απαντήσω εγώ με τη σειρά μου είναι "Χέσε μας, αρνούμαι να το δεχτώ και α γαμήσου."
Ίσως σκέφτομαι σαν 10 χρονών παιδάκι, αλλά έτσι αισθάνομαι.. και πιο μικρή, ένα κοριτσάκι που θέλει να πάει να κρυφτεί κάτω από την αγκαλιά της μαμάς του να κλαίει με λυγμούς λέγοντας της ότι φοβάται, ότι φοβάται πολύ.
Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, φοβάμαι, φοβάμαι πολύ. Δεν μου αρκεί καμία παρηγοριά, ότι όλα θα πάνε καλά. Θέλω να είμαι σίγουρη, ότι όλα θα πάνε καλά, ότι είναι όλα ένα κακό όνειρο και θα ξυπνήσω, χωρίς πόνο, απώλειες και ταλαιπωρία. 
Δεν θέλω να είμαι δυνατή, αλλά πρέπει να είμαι δυνατή.
Στο μυαλό μου πάντα είχα κάτι σίγουρο, ότι και να συνέβαινε, ήξερα που να απευθυνθώ, που να στηριχτώ        και όντως μαγικά πάντα αισθανόμουν μία σιγουριά, μία ζεστασιά, μία γαλήνη. Είχα σίγουρο ότι ποτέ δεν θα της συμβεί κάτι σοβαρό, πως πάντα θα είναι αυτή που θα μας στηρίζει σε όλα.
Δεν έχω συνειδητοποιήσει τίποτα στην ουσία, τίποτα, δεν ξέρω τι πρέπει να συνειδητοποιήσω, δεν ξέρω αν μπορώ να περιμένω, δεν ξέρω.
Δεν θέλω να γράψω άλλα, θέλω να βρω μία γωνία πάλι να κλάψω μόνη και να ονειρευτώ ότι όλα θα είναι καλά.
Ήταν ένα προσωπικό, εγωιστικό ποστ, αλλά ήθελα έστω και μ' αυτό τον τρόπο κάπως να εκφραστώ.

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011

Ψίθυροι

Είναι οι φορές που θες τόσο πολύ να εκφραστείς. Να μιλήσεις να κλάψεις, να φωνάξεις, απλά να μιλήσεις. Δεν περιμένεις ο άλλος να σου συμπαρασταθεί, απλά θέλεις να ξεσπάσεις, να το βγάλεις από μέσα σου, χωρίς συμβουλές και κριτικές. Θες να εξωτερικεύσεις τη φωνή μέσα σου.

Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι

Δεν είμαι καθόλου καλά και αυτή η χρονιά γαμιέται και δεν το διαπραγματεύομαι.
Δεν θα μιλήσω για τίποτα, δεν θέλω, δεν μπορώ.

Μόνο αυτό.
Θα έρθει η μέρα που εμείς οι υπομονετικοί και τα κορόιδα που τα καταπίνουμε όλα αμάσητα θα ξεράσουμε στα μούτρα σας παλιοκουφάλες.

Καλή ζωή

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

Σκόνη