28 +

24 μέρες μετά τα γενέθλια μου. 28 χρόνια και 24 μέρες για την ακρίβεια.

Τόσο άγχος δεν πρέπει να είχα ούτε όταν περίμενα τα αποτελέσματα στις πανελλήνιες. Τέτοιο άγχος είχα πριν 2 χρόνια περιμένοντας τέτοιου είδους αποτελέσματα ξανά. Έχω βιώσει και τις δύο μορφές φυσικά. Αυτήν που αφορά εσένα (τον ευατο σου) και αυτήν που αφορά κάποιον που αγαπάς με όλη σου τη δύναμη, Υπάρχουν διαφορές πολλές, αλλα ας μην ξεκινήσω να μιλάω για κάτι τέτοιο.

2:30 είχαν πει.

Τώρα είναι 2:25. 

Δεν περίμενα να έχω τέτοια αγωνία. Δεν είχα τόση ούτε την πρώτη, ούτε την δεύτερη φορά. Ειδικά την δεύτερη δεν ήμουν καν στο σπίτι να περιμένω. Και τώρα δεν ήθελα να είμαι, αλλα δεν τόλμησα να πω σε κανέναν να με πάρει να φύγω από δω μέσα.

Έχω κάνει κατάληψη στο σαλόνι με ένα πακέτο τσιγάρα, καφέ μικελ και την καρδιά μου να είναι έτοιμη να σπάσει.
2:32

Δεν μπορώ να πάω μέσα, δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια. Ακούω ψιθύρους, μυρίζω την αγωνία και ακούω τις ανάσες. Ξαφνικά στο δίπλα δωμάτιο επικρατεί σιωπή.

Τα 27 μου χρόνια λοιπόν θα σας πω με βεβαιότητα πλέον ότι δεν τα έζησα, δεν τα κατάλαβα. Αυτό που περνάει απο το μυαλό μου λοιπόν αυτή τη στιγμή, αυτο που φοβάμαι καλύτερα, είναι ότι δεν θα καταλάβω ούτε τα 29.

2:36

Να παίξω τίτσου; Τι να κάνω; Μόνο το τακ τακ ακουγεται, τώρα και ο αναπτήρας.

2:37

Απεξω ακούγεται απο αυτοκίνητο κάγκουρα "κουνιεσαι - κουνιεσαι" νιβο υποθέτω.

2:39
Να παίξω; 

2:40

Γιατί κοιτάω την οθόνη;

2:42

Ένα χρόνο τώρα στην αναμόνη και στην υπομόνη.

2:45

Δημοσίευση; Κλείσιμο; Αφήνω ανοιχτό και συνεχίζω μετά;

κάτι ήθελα να πω (;)

Ουφ. Σήμερα δεν είναι μία φορτισμένη συναισθηματικά μέρα. Τον τελευταίο καιρό έχω πολλές από αυτές, αλλά σήμερα όχι. Είμαι όμως ξαπλωμένη στο κρεβάτι από τις έξι (6) και θυμάμαι ότι είναι κυριακή, δηλαδή δύο (2) μέρες πριν έρθει η τρίτη, δηλαδή μία (1) μέρα πριν βυθιστώ για τις επόμενες.

Έχασα και θα χάσω πολλές τρίτες αυτό το χρόνο ελπίζοντας πως δεν θα χάσω άλλες για τα επόμενα χρόνια. Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο θα είναι σωματικά, σίγουρα όμως δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο είναι ψυχικά. Παλεύω καθημερινά με τις πιο άσχημες σκέψεις, φόβους, που φυσιολογικό είναι φαντάζομαι. Παλεύω όμως καθημερινά με τον ίδιο μου τον ευατό , με το παρελθόν μου και το μέλλον μου. Θυμάμαι το παραμικρό λάθος που έχω κάνει στη ζωή μου και με μαστιγώνω. Δεν θα το κρύψω ότι πολλές φορές σκέφτηκα ότι τιμωρήθηκα για άσχημα πράγματα ή σκέψεις. Φυσικά υπάρχει και η όμορφη βερσιόν, ότι όλο αυτό γίνεται για να είμαι κάποια στιγμή ελεύθερη από όλα αυτά που μου πνίγουν τη ζωή.

Γύρισα να δω τι έγραψα και με έπιασαν τα γέλια.. συγχυσμένο μυαλό και καρδιά.
Έχω τόσο πολλά που θέλω να πω, αλλά για ακόμα μία φορά το μυαλό μου μπουκώνει από τις πολλές πληροφορίες, από τα ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω λοιπόν αυτό εδώ το ποστ να υπάρχει για να θυμηθώ την επόμενη φορά ότι κάτι θέλω να πω, δεν ξέρω πότε, αλλά κάποια στιγμή θέλω να πω. Κάποια στιγμή που το μυαλό μου θα έχει καθαρίσει και θα μπορέσω να πω.

Αν γκουγκλάρεις πλέον how to green mile your alter ego κάτι θα βρεις. δάκρυα κάθε φορά.

change

Δεν είναι τα μαλλιά που θα πέσουν και θα φαίνομαι άσχημη ή διαφορετική. Δεν είναι το βλέμμα των ανθρώπων που μ' αγαπάνε που θα αλλάξει. Είναι τα μαλλιά που θα πέσουν και θα φαίνομαι άρρωστη. Και χέστηκα αν θα φαίνομαι άρρωστη . Είναι ότι ξέρω ότι εκείνη την ήμερα που δεν θα δω τίποτα πάνω στο κεφάλι μου, που δεν θα πιάνω τίποτα, είναι και η μέρα που θα καταλάβω πως είμαι άρρωστη. και η ζωή μου αλλάζει. Και αλλάζει για πάντα.

Δεν έχουν σημασία αυτά θα μου πεις! Θα ζήσεις, όλα καλά. Και τι αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό και τι αν δεν μπορείς να κάνεις το άλλο. Σιγά! Σημασία έχει ότι θα γίνεις καλά.

Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως αυτό έχει σημασία. Και δεν θα γκρινιάξω για την ταλαιπωρία που θα φάω.. αν γίνω καλά.. θα γίνω καλά.. και ας πάρει μήνες και ας μην αντέχω και ας θέλω από σήμερα να τελειώσει.. δεν θα γκρινιάξω.

Και είναι εκείνη η μέρα που θα καταλάβω ότι είμαι άρρωστη και η ζωή μου αλλάζει. Και αλλάζει για πάντα. 

Και δεν θα γκρινιάξω για το τσιγάρο που τόσο αγαπώ, δεν θα γκρινιάξω για τα ξίδια, τα φαγητά, τους ελέγχους και το φόβο για τα επόμενα χρόνια. 

Δεν θα κλάψω γι' αυτά.

Θα κλάψω για την ανεμελιά που έχασα, την ανεμελιά που θα χάσω.

Για τον ήλιο και την θάλασσα. 

Για την αλμύρα πάνω μου στις 3 η ώρα το μεσημέρι και τον "κακό" ήλιο να με καίει. 

Για όλα αυτά που δεν θα μπορώ να χαρώ, χωρίς να σκεφτώ.

Και τέλος θα κλάψω γιατί δεν θα έχω αυτό για να το χαρώ.

ένα τσι

Έχω κρατήσει ένα τελευταίο τσιγάρο για το τζάκι. 

Το κρατάω, δεν πηγαίνω να το ανάψω, το καθυστερώ όσο πάει.

Νιώθω ότι με το που κάνω το τελευταίο τσιγάρο, αποχαιρετώ την καθημερινότητα μου, τα πιο απλά αγαπημένα μου πράγματα.. κάποια ίσως σάπια, κάποια όχι. Σάπια μεν, αγαπημένα δε. Και ξεκινάει. Μπαίνω στα βαθιά. και δεν θέλω. δεν θέλω. δεν. θέλω.

Ο αισιόδοξος ευατός μου θα πει ό,τι όλα αυτά γίνονται για την ελευθέρια σου, για το καλό σου και όλα θα περάσουν θα δεις. Ο άλλος μου ευατος δεν θα σου πω τι θα πει.

s.o.s

Δεν μπορώ να περιγράψω με καμία λέξη αυτό που νιώθω τώρα. Με καμία μοναδική λέξη. Δεν υπάρχει. Θα ήθελα να υπάρχει για να μπορώ να εξηγήσω σε κάποιον. Για παράδειγμα "μελαγχολία", "θυμός", "αγάπη". Δεν υπάρχει αλήθεια.
Θέλω απλά να μπορούσε να με βοηθήσει, να έβλεπε και να άκουγε την καρδιά μου, την ψυχή μου, να με έβγαζε απο αυτό που δεν μπορώ να πω και να εξηγήσω.
Πονάω και φρικάρω και ζορίζομαι και δεν την παλεύω. Και δεν με βοηθά. Βοήθα με. Σε παρακαλώ.
Και αν δεν με βοηθάς εσύ, ας με βοηθήσει η ίδια η ζωή.

Πέμπτη

Πέντε κιλά κρασί δεν ξέρεις αν είναι λίγο ή πολύ.. παει σερί 3η εβδομάδα.
Γυρνά σπίτι. Πάλι καθόταν σε εκείνο το πεζούλι μαζί του και λέγαν μαλακίες και σοβαρά και μαλακίες. Δεν της άγγιξε το χέρι ακόμα μια φορά. Βαρέθηκε να ακούει να φωνάζει το όνομα της.
Άκου αυτό το τραγούδι της λέει.
Φεύγει. Τα λέμε αύριο της λέει.
Προχωράει και το κεφάλι της είναι τόσο μπερδεμένο που όποιος επιχειρούσε να μπει θα χανόταν για πάντα.
Ένα αγόρι ερωτευμένο μακρυά, δύο γονείς απαλευτους, μία αδερφή χαμένη, έναν σίγουρο φιλο και ακόμα έναν φιλο.  Τίποτα άλλο. Αυτά είναι τα σταθερά και απο όλα αυτά.. ποιο θέλει να κρατησει;
Μία παρεξήγηση γυρνάει στο μυαλό της, αυτό την μαρανε. Δεν μπορεί να σκεφτεί κι'αλλα, βραχυκυκλώνει. Δεν θέλει και άλλα. Φτάνει.
Εκέινος μένει εδω κάθε μέρα.
Αποφευγει να τον σκεφτεται. Ξέρει γιατι.
Εκέινον, οχι εκείνον.
Μην φευγεις.
Ένα μαγαζί με μονο πίτσες ανοιχτό.
-Μόνο πίτσα έχετε; -Ναι προς το παρών -Βάλτε μου. Δεν ήθελε, ακόμα μία αψυχολόγητη κίνηση.
-Στο χέρι; -Ναι. Ποτέ δεν τρώει στο χέρι.
Κοιτάει το ολόκληρο φεγγάρι και δεν ξέρει αν αισθάνεται θλίψη ή ρομαντικά ή έστω αδιαφορία. Κοιτάει τα γκραφίτι. Τα γκραφίτι είναι τέχνη.. σκέφτεται.
Πόσο καιρό μπορεί να κάνει άραγε την ίδια διαδρομή χωρίς να ξέρει αν υπάρχει πορεία;
Δεν πότισε και τα λουλούδια.
 

αυτό είναι..

                                    http://www.youtube.com/watch?v=2BioNW_DNlg

Έχει ξυπνήσει και φοράει το κοντομάνικο μπλουζάκι του, ξυπόλυτη προχωράει προς τον πάγκο της κουζίνας. Ανοίγει τα ξύλινα παντζούρια και τεντώνεται με ένα μικρο αλλά ευδιάκριτο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπο της.

Ανοίγει την καφετιέρα για το γαλλικό και φρυγανίζει φέτες του τοστ. Στύβει 3 πορτοκάλια στην κανάτα ,καθώς αφαιρεί τα "γρουμπαλάκια" που δεν του αρέσουν. Τηγάνι και αυγά με μπέικον είναι η τελευταία πινελιά αγάπης. Είναι;
"Θα ήθελα ένα τριαντάφυλλο να βάλω, σαν τις ταινίες" σκέφτηκε και η καρδιά της πλημμύρισε έρωτα και αγωνία.

Κανένα λουλούδι άξιο του δεν υπήρχε στο σπίτι και έτσι ξεπατίκωσε κάτι άλλο εξίσου θαυμάσιο γι' αυτήν. Ένα χαμογελαστό πρόσωπο στο φαγητό του.

Και όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο το αγόρι ξύπνησε, δεν θα γινόταν άλλωστε να γίνει διαφορετικά. Ξύπνησε την κατάλληλη στιγμή, την ώρα που το κορίτσι γυρισμένο στον πάγκο σέρβιρε τα τελευταία στα πιάτα τους.

Την αγκάλιασε και την φίλησε στο λαιμό, τρίβοντας τα λίγα ημερών γένια του στο μάγουλο της.

Κάθισαν αντικριστά, στα άβολα σκαμπό και ο ήλιος τους θάμπωνε.

Αυτός άναψε τσιγάρο και έβαλε και στους δύο ζεστό καφέ.

Το κορίτσι δεν αισθανόταν βολικά με τις μεγάλες σιωπές και αναζητούσε στο βλέμμα του, τον ίδιο έρωτα που ένιωθε εκείνη.

Έλιωνε καθώς τον κοιτούσε και το πρωινό, της φαινόταν βουνό για να μπορέσει να φάει έστω μία μπουκιά.

Την κοίταξε και χαμογέλασε, -με αυτό το γλυκό χαμόγελο-, που έκανε την καρδία της να χτυπάει σαν τρελή και να νιώθει οτι στο στομάχι της χορεύουν πεταλούδες. Έσβησε το τσιγάρο και άρχισε να βουτάει το ψωμί στο αυγό του.
Σήκωσε τα μάτια του και καρφωμένα στα δικά της, την κοιτούσε για λίγα δευτερόλεπτα, που φάνταζαν αιώνες σε εκείνη.
Πατώντας στο σκαμπό ανασηκώθηκε για να την φιλήσει.
Κάθισε ξανά.

"Θέλω να ξυπνάς κάθε μέρα εδώ. Μην φύγεις ποτέ"

Το κορίτσι πήρε το πιρούνι και μαγικά το στομάχι της άρχισε να γουργουρίζει.