Χαμογέλασε

Θα κάνω μια παρένθεση ανάμεσα στα παρτ Παντελέημονα..

Σκεφτόμουν σήμερα πόσο ωραία μπορεί να είναι η ζωή μέσα στην καθημερινότητα. Πόσο όμορφα πραγματάκια μπορείς να κάνεις ή να πεις για να αλλάξει η διάθεση σου, έτσι απλά ενώ πας να πιεις ένα καφέ.Τότε δεν το καταλαβαίνεις, αλλά έρχεται η ώρα που τα σκέφτεσαι και χαμογελάς!!!

Να παίξεις μπάλα των 2 ευρώ στον Α.Νικόλαο επειδή είδες κάτι γυφτούλια να κάνουν το ίδιο. Να απαντήσεις στην ερώτηση <<είσαι αγόρι ή κορίτσι>> χωρίς να γελάσεις!

Να κάνεις συγκρουόμενα χωρίς να συγκρουστείς. Να φάς 16 σουβλάκια ,πολλά λουλάνικα, κρασιά, φέτα κ.τ.λ με 25 ευρώ. Να αγοράσεις 15 ζευγάρια κάλτσες με 5 ευρώ!! Να παίξεις ένα παιχνίδι με αριθμούς και να γελάς σαν τον ηλίθιο. Να βλέπεις στο ιντερνετ διάφορους τύπους να κάνουν "κάτι"! φορώντας μια μάσκα πουλιού. Να χορεύεις ότι τραγούδι να ναι σε κάποιο καγκουραίικο μέρος. Να κόβεις κρέπες με τηλεκάρτες και να φοράς σκουφιά πάνω σε ένα παγκάκι. Να αναρωτιέσαι για μια ιστορία με ένα πισινο και ένα σαμπουάν. Να αναρωτιέσαι αν θα έγλυφες τις πατούσες ή τη μασχάλη του Μπασιάκου!! Να κάθεσαι σε μία βεράντα 7 ώρες και να προσπαθείς να σπάσεις ένα ρεκορ.Να τρως κοτόσουπα 7:30 η ώρα το πρωί.Να προσπαθείς να ξεφύγεις από ένα σκυλί φύλακα!!! Να...να ...να ....

Έτσι πέρασα το πάσχα μου και 2 βδομάδες ακόμα!!!!

Ν.Παντελεήμονας. Μέρος Δεύτερο

                                                 Κεφάλαιο "ΤΕΟ"

Θυμάμαι τα φαγητά στον Τεο, ένα ξενοδοχείο μπροστά από μας όπου είχε 2 συγλκονιστηκές λιχουδιές, κοινές μεν αλλά ΤΟΣΟ νόστιμες, τόστ και ατομική πίτσα. Ειλικρινά ήταν όνειρο. Σ' αυτό το ξενοδοχείο μείναμε και εμείς κάποιο καλοκαίρι αλλά δεν το θυμάμαι, μόνο κάποιες φωτογραφίες το μαρτυρούν. Εκεί έμενε η Ίφι ,ο Σέργιος αν δεν κάνω λάθος (γιατι όταν έκανα το μοντέλο με συντρόφευε και η αδερφή του Μαρία), η Ζέτα, α εκεί γνώρισα και τη Θανάρα και άλλους πολλούς εξαίρετους..

Είχε τέλεια παγωτά και το ψυγείο με τα παγωτά μπος, σοκολάτα απο μέσα και κρέμα απ'έξω!! Μπροστά??

Εκεί συνήθως πηγαίναμε τα απογεύματα οικογενειακώς και κουμπαρικώς για να πιούνε καφέ οι μεγάλοι και να παίξουν οι μικροί.

Μου έχει μείνει χαρακτηριστικά που πήγαινα και καθόμουν στις αγκαλιές όλων των μεγάλων και κάποιους τους φώναζα με τα μικρά, όπως "Τάσο, Φανή, Μάκη και Ρένα" και τους μιλούσα στον ενικό, μόνο αυτούς και η μάνα μου με μάλωνε αλλά αυτοί γούσταραν και δεν τους πείραζε! Πόσο θεικό μια σταλιά σκατό να λέει <Μάκη ξες και τέτοια!>

 Ήθελα πάντα να κάθομαι με την αδερφή μου και τους λοιπούς μεγαλύτερους, οι οποίοι ποτέ δεν με ήθελαν αλλά αναγκαζόντουσαν να με ανεχτούν διότι ο φάδερ φώναζε <<Ελένη πάρε και την αδερφή σου!!>> Καθόμουνα λοιπόν εγώ εκεί και άκουγα τα μυστικά τους! Αξίζει να σημειώσω ότι δεν ήθελαν ούτε την Έφη!τραγικό?

Συγκεκριμένα δεν πρόκειται να ξεχάσω την Πίπιν, Ίφι, Ελένη, ίσως και Κλαίρη που με έβαζαν να κατασκοπεύω διάφορες καταστάσεις και να πάω να τους λέω τα καθέκαστα! Καθόταν στην βεράντα της Ίφι και περίμεναν εν 'αγωνίως τα νέα μου. Η Ίφι είχε κόντρα με μία Γιάννα ,γκόμενα του Μήτσου εκεί της αυλής! Φυσικά εμένα ήταν το αγαπημένο μου μιας και άλλο που δεν ήθελα από το να τρυπώνω στην παρέα τους! ειδικά όταν με επιβράβευαν για τις πληροφορίες μου εγώ άλλη τόση χαρά και έτρεχα να μαζέψω και άλλες! Περιττό να πω πως αυτό το σκηνικό ήταν μία εκμετάλλευση για να μαθαίνουν μυστικά και μετά με διώχνανε!!! Τώρα που πέρασαν τα χρόνια απορώ γιατί την έβρισκα τόσο πολύ, αφού ούτε καταλάβαινα ακριβώς τι λέγανε, όυτε και με ήθελαν! Αυτές τότε ήταν "μεγάλες" και ήθελαν να λένε τα γκομενικά τους και αυτά τα διάφορα της εφηβίας που δεν νομίζω να με απασχολόυσαν και πολύ. Τις ζηλεύω αφάνταστα πολύ που μπόρεσαν και ζήσανε αυτά τους τα χρόνια εκεί! 

Στον Τεο έμαθα να παίζω κάποια από τα πολλά χαρτοπαίγνια που τώρα ξέρω άριστα απλά παρακολουθόντας και σπανίως παίζοντας.

Καθόμουνα στο μπαρ και ο γιος Τεό μου έβαζε κάτι χυμούς και σοκολάτες με ομπρελίτσες και χαζάκια και εγώ χαιρόμουν γιατί νόμιζα πως έπινα ποτό και κάπνιζα τις τσίχλες αστερίξ!! μου έφτιαχνε κακάο και μου το βαζε σε φλυτζάνι του ελληνικού για να χαίρομαι!! Νταξ μιλάμε αντατρίχιασα τώρα!!!

Τέλος για τώρα, έπεται συνέχεια να ούμε

Ν.Παντελεήμονας. Μέρος Πρώτο

Είναι γνωστό ότι αγαπώ τον Πλαταμώνα και ότι έχω περάσει καταπληκτικά καλοκαίρια και ειδικά την περίοδο ανάμεσα στα 15 μέχρι 20 μου χρόνια. Ξέφρενα γλέντια, μπύρες, μπουγέλα, μπιτσ βόλεϋ στις σαλόυφες, χορούς, εξόδους στο μπλου στρινγκ και άλλα τόσα όμορφα πραγματάκια!!!

Είναι όμως κάποια καλοκαιρια που δεν μπορώ να ξεχάσω και να μην αγαπώ περισσότερο... Είναι αυτα τα καλοκαίρια στον Ν.Παντελεήμονα, στον "Γρηγόρη"....

Δεν ξέρω γιατί.. θες γιατί ήμουνα παιδί, γιατί είχα ξεγνοιασιά, ανεμελιά, δεν ξέρω γιατί...

Θυμάμαι περίμενα πως και πως να πάει 1η Ιούλη και να πάμε. Στην διαδρομή στο αυτοκίνητο φώναζα <<δρήγορα,δρήγορα μπαμπά!!!να πάμε στο Δρηγόρη!!!>>. Όταν φτάναμε ήθελα να τρέξω και να πάω στην θάλασσα, στα ηλεκτρονικά, στον "Τεο", να δηλώσω παρουσία και να κάνω βόλτες.. έπρεπε όμως να βοηθήσω να ξεπακετάρουμε, τρελή ζοχάδα! ΠΟΤΕ δεν τα ξεπακεταρά όλα, γρήγορα-γρήγορα όσα προλάβαινα και μετά σίφουνας!!!

Καθόμασταν 2 μήνες εκεί και πάντα όταν ήταν η ώρα να φύγουμε έκλαιγα και κοιτούσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου να απομακρύνεται ο παράδεισος μου... Ή αυλή του..., η αυλή μου!

Ειλικρινά είναι τόσα αυτά που θέλω να γράψω και ακόμα και τώρα ενθουσιάζομαι μόνο που τα σκεφτομαι και λυπάμαι που δεν μπορώ να τα γράψω όλα, γιατί είναι ΑΠΕΙΡΑ!!!

 Θυμάμαι το δωμάτιο μας, το "2" και δίπλα στο  "1" οι κουμπάροι.Όλους τους θυμάμαι!!όλα τα δωμάτια!!!

Είχαμε ένα κιόσκι και εκεί καθόμουν και ζωγράφιζα, έπαιζα, εκεί η Ελένη, με την Ιφιγένεια, τον Μήτσο, την Έφη και άλλους πολλούς κάνανε σκετς! Ατελείωτες πρόβες για να γίνει η παράσταση και στο τέλος να βγάλουν κάποιες δραχμές, τις οποίες θα ξόδευαν αργότερα στο "μετρό". Ο ρόλος που είχα στο σκετς ήταν στα ενδιάμεσα, μέχρι να αλλάξουν οι "ηθοποιοί" , να κάνω το μοντέλο!!! <<-Κυρά Κατίνα, η κόρη σου πέθανε, -Α το παιδί μου!!>> Το πτώμα? Η Έφη!

Σ'αυτο το μέρος έμαθα ποδήλατο, πατίνια, να γράφω, να διαβάζω, να κολυμπάω, να ζωγραφίζω...όλα.

Είναι ο παράδεισος μου...

                                                                                            Τέλος 1ου μέρους

Καλή ανάσταση

Και σήμερα ο Χριστός Ανέστη...

Το νόημα βέβαια αυτής της γιορτής είναι να υπάρχει και "ανάσταση ψυχής"... Πόσοι όμως πραγμάτικα από μας σήμερα την έχουμε αυτή;

Την ψυχική αυτή ανάσταση που μπορούμε να την συναντήσουμε και πως;

Είναι δύσκολη νύχτα...για μένα είναι πάντα..είναι δύσκολη...άγρια...σίγουρα δεν έχω πετύχει την ανάσταση ψυχής ούτε το σημερινό βράδυ...

Για όλους εμάς που σήμερα έλλειπε κάτι,κάποιος... και αν σκεφτώ λίγο καλά ξέρω σίγουρα κάποιους...

Μου έρχονται στο μυαλό σίγουρα 6 ονόματα ..και άλλα....

Για όλους εμάς εύχομαι αυτή η ανάσταση να μας κάνει να βρούμε το φως μας και να μας δώσει δύναμη ψυχής

Καληνύχτα

αφιερωμένο στον Σπύρακλα

ο μικρός Θωμάκος κάθεται και κλαίει γιατί οι φιλενάδες του δεν του την παίζουνε.

Whatever works

Οι μέρες αυτές είναι πολύ ψυχολογικά πεσμένες...

Πολλές πληροφορίες, πολλά νέα άσχημα, γενικά επικρατεί μια μαυρίλα...

Μερικές φορές συνειδητοποιώ πράγματα που δεν θέλω και προσπαθώ να αποφύγω με νύχια και με δόντια να μην έρχονται στο μυαλό μου..

Άσχημο να σκέφτεσαι 500 πράγματα ταυτόχρονα και να αναλύεις μέσα σου και το παραμικρό..

Επηρεαζόμαστε από μικροπράγματα απο μεγαλοπράγματα, είναι ανθρώπινο, να στεναχωριόμαστε και να κλεινόμαστε στον ευατό μας για θέματα και καταστάσεις που εμείς θεωρούμε σημαντικά..

Είναι όμως κάτι μέρες σαν την προχθεσινή που έμαθα για την απώλεια που έζησε ένας φίλος μου...

Είναι αυτές οι στιγμές που λέω ότι κάθομαι και χαραμίζω μυαλό και ψυχή για αηδείες, ενώ μπορώ να ζω την κάθε στιγμή μοναδικά και να μην δίνω σημασία σε πράγματα που αν θέλω μπορώ να λύσω..
Είπα και πρίν είναι στην φύση μας... και είναι κατανοητό... αλλά δεν παύω να ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν καταφέρει να βρούμε το νόημα της ζωής.....
Αφιερωμένο στους ανθρώπους που "χάνουμε την μπάλα" και εγώ μαζί ...
Και αφιερωμένο εξαιρετικά στον Γιαννάκη...καλό κουράγιο και γερή καρδιά

Απλά δεν υπάρχει

Θα κάνω μία μικρή εισαγωγή και θα πω κάτι για την Καβάλα...
Οι άνθρωποι εκεί είναι περίεργοι, ανόητοι, ζηλιάρηδες, φραγκοκίλερ, άσχημοι ,το κεμπαπ για αυτους είναι το σουτζουκάκι και γενικά είναι ΒΛΑΚΕΝΣ..
Ο τρόπος ζωής τους είναι περίεργος, τα μαγαζιά τους αλλόκοτα, αγαπούν τις μπιφτεκόπιτες και έχουν ΠΟΛΛΑ ντελίβερι...
Αρχίζω...είμαστε μία μέρα λοιπον, εγώ, ο Γιώργος, η Σοφία και ο Κωστής και θέλαμε να παραγγείλουμε κρέπες και προβληματιζόμασταν από που, γιατι οι μισοί είναι βρωμιάρηδες, οι άλλοι κλέφτες, άλλοι αργουν τις παραγγελίες και άλλοι τις φέρνουν λάθος....
Είναι λοιπόν ένα μαγαζί όπου τα έχει όλα είναι όλα αυτα, συν ότι το αφεντικό είναι γκόλουμ, αργόστροφο, απαντάει μόνο με ΝΑΙ, αλλά είναι το μόνο που δουλεύει 24 ώρες και πολλές φορές θα πέσεις στην παγίδα της παραγγελίας και ας ξέρεις ότι θα τα αργήσει, θα τα φέρει λάθος, θα κάνεις 5 ώρες να συνεννοηθείς και υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να έχει σκουπίσει και τις μασχάλες του πιο πριν σου τα φτιάξει...αλλά ΑΝ πεινάς θα το κάνεις....ΜΕΧΡΙ εκείνη την ημέρα...
Όπου λέω ας παραγγείλουμε από τη  "γεύση"...Ένα ΟΧΙ ακούστηκε από τον Κωστή και εντάξει τα ξέρω όλα αυτά,αλλά είπαμε...ΝΟΜΙΖΑ
Και τώρα αρχίζει η ιστορία....
Ειναι μια μέρα ο Κωστής και παρέα του και είπαν ας παραγγείλουμε από τη "γεύση" (όπως είπα και πριν θα υπάρξουν πολλές τέτοιες στιγμές). Παραγγέλνουν λοιπόν και έχουν περάσει γύρω στις 3 ώρες και η παραγγελεία δεν έχει έρθει...και όταν ήρθε και πάνε να ανοίξουν τα φαγιά βλέπουν ότι είναι όλα ΛΑΘΟΣ. Συνειδητοποιεί ο ντελιβεράς ότι έχει πάει αλλού την παραγγελία και πάει να την πάρει πίσω...πάει λοιπόν και την παίρνει πίσω από τους άλλους και την ξαναφέρνει..
Ανοίγει ο Κωστής την κρέπα του μεσα στην μέγιστη πείνα και τα νεύρα και την βλέπει δαγκωμένη!!!!
Τι ειναι αυτα κ.τ.λ ουρλιάζει και ο ντελιβερας ατάραχος είπε γεμάτος καμάρι ότι πρόλαβε το άλλο παιδί και μόνο την δάγκωσε. ο κωστής μεταξύ γέλιων και όλων αυτών των συναισθημάτων προσπαθεί να καταλάβει...
(Ακολουθει συζήτηση)
-και θες τώρα να την φάω?
-και πως κάνεις έτσι? κόψτην με ένα μαχαίρι,στην ακρούλα είναι ΜΟΝΟ!!
-και θες να την κόψω και να στην πληρώσω κι'ολας?
-ΦΥΣΙΚΑ (μεσα στα νεύρα το ντελίβερι μπόι)
ΑΦΗΝΩ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ
  

                                                                                                                                                    γειά σας..