Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορεί η καρδιά μου να αντέξει αυτή τη δυστυχία.
Ανθρώπους που στέκονται στην βροχή για το κωλο 20λεπτο μας.
Ανθρώπους που κοιμούνται σε πάρκινγκ, σε κουτιά, παγκάκια...
Παιδάκια ξυπόλυτα.
Ηλικιωμένους έξω από μαγαζιά περιμένοντας λίγη ελεημοσύνη.
Γενικά, αυτήν την αδικία. Τις άσχημες συμπεριφορές. .
Δεν μπορώ να διανοηθώ αυτήν την απάθεια.
Όλη την ασχήμια αυτού του κόσμου.
Και δεν το αντέχω. Με πιάνει τόση στεναχώρια που δεν μπορώ να κάνω κάτι δραστικό, ακόμα και κάτι μεγαλύτερο..
Κάθε βράδυ σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να είχα μία υπερδύναμη. Και ενώ παλιά μπορεί να ζητούσα εγωιστικές μαλακίες, τώρα θα ζητούσα αυτήν που θα έβαζε κάτω την αδικία.
Δεν έχω όμως υπερδύναμη, δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Και δυστυχώς είμαι άνεργη για να βοηθήσω πολύ ακόμα και για τα απλά.
Οπότε κάνω το ελάχιστο που μπορώ.
Θα συνεχίσω λοιπόν να δίνω ότι έχω στον άνθρωπο που ζητάει λίγη ελεημοσύνη, χωρίς να σκέφτομαι ότι μπορεί να λέει ψέματα (καλά, όχι οτι και ποτέ το σκεφτόμουν).
Φάρμακα στο κοινωνικό ιατρείο.
Φαγητό. Δεν πετάω πια. Δεν είναι κόπος να το κρατήσεις και να το δώσεις. Ο καθένας απο μας μπορεί να το κάνει αυτό.
Ρούχα, οτιδήποτε μπορώ τέλος πάντων.
Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να το παίξω "ιστορία", απλά αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που το διαβάζει, εύχομαι να κάνει το ίδιο και άμα μπορεί και περισσότερο.
Τέλος εύχομαι κάποια πρωί να ξυπνήσουμε όλοι και να καταλάβουμε τι είναι σημαντικό σε αύτη τη ζωή.

τα χρόνια που πήγαν χαμένα

Πέρασαν 2 χρόνια κ 1 μέρα. 

Πως θα έπρεπε να το βλέπω αυτό;

Περνούσαν οι μέρες κ οι μήνες κ περίμενα κάτι να αλλάξει. 

Περίμενα τις καλές μέρες.. Κ δεν ερχόντουσαν, δεν ήρθαν. 

Πως θα έπρεπε να το βλέπω που πέρασαν τα χρόνια και ακόμα είμαι εδώ;

Έχω τύψεις που δεν αισθάνομαι χαρά που είμαι ζωντανή. 

Όμως πέρασαν 2 χρόνια. 

Όλα γύρω μου αλλάξανε. 

Η ζωή μου άλλαξε από εκείνη την μέρα. 

Δεν θα είμαι ποτέ ξανά το ίδιο. 

Είχε το τίμημα η διαδικασία της ίασης μου.  Στο σώμα, στην ψυχή.

Οπότε ας περιμένω.

Και περίμενα, περίμενα.. 

Σωματικά. Περίμενα.

Και μετά ήρθε και το ψυχολογικά. Και πάλι περίμενα.

Εκεί είναι που τους τελευταίους μήνες αναρωτιέμαι. 

Είναι ζωή αυτήν; 

Όχι. Δεν είναι. 

Μήπως πρέπει απλά να αποδεχτώ ότι θα ζω έτσι; 

Όχι. Δεν μπορώ. Δεν θέλω.

Δεν γίνεται να ζω έτσι. Δεν γίνεται να κρατιέμαι από στιγμές.

Η χθεσινή μέρα ήταν στο σώμα μου μια ανάμνηση των 2 περασμένων χρόνων. 

Ποσό θα κρατήσει όλο αυτό; 

Θα τελειώσει ποτέ; 

Κλείνω τα μάτια μου κ νομίζω πως είμαι 27. Αλλά δεν είμαι. Κ δεν θα ξανά είμαι ποτέ.

Πως θα έπρεπε λοιπόν να το βλέπω αυτό;

Ευχαριστώ που τέλειωσε όλο αυτό. 

Θέλω όμως τη ζωή μου πίσω. Απαιτώ μια αλλαγή. Την αξίζω. 

ένα κείμενο πριν

Αυτό είναι ένα κείμενο που έγραψα πριν 4 μήνες και κάτι.
Χθες το βράδυ έγραψα ένα άλλο.

*-Μετά από τόσο καιρό και μετά από αυτό που πέρασα, περίμενα να αλλάξει κάτι. Σαν να περίμενα να αποζημειωθώ για όλα αυτά.
Περίμενα διακαώς την μέρα που το σώμα μου θα επανέλθει και με αυτό θα στρώσει σιγά σιγά και η ψυχή μου.
Ένα μόνιμο άγχος.
Πρέπει να γίνω καλά. Αρρωσταίνει το μυαλό μου και αυτό δεν το αντέχω. Δεν μπορώ άλλο να μείνω δυνατή. Σπάω. Έρχονται και νέες φοβίες και νέες σκέψεις και νέα συμπεράσματα.
Τα μάτια μου είναι μόνιμα συνδεδεμένα με το μέσα μου. Δεν θέλω να κλάψω άλλο. Βγαίνουν παντού, συνέχεια.
Βλέπω συνέχεια το παρελθόν μου, γιατί δεν μπορώ να δω το μέλλον μου.
Γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Πάρα πολλά από αυτά που πίστευα, δεν υπάρχουν.

Οι φίλοι μου φύγανε, δεν ζούμε στην ίδια πόλη, (οι περισσότεροι) και άλλους που νόμιζα για δικούς μου ανθρώπους, δεν ξέρω τι είναι τελικά. Δεν μπορώ ακόμα να ξεχωρίσω καλά.

Και πάνε όλα στραβά,
Πονάω. Γιατί; 

Σκέφτομαι πόσο δειλή είμαι που δεν φεύγω.

Να αρχίσω από το μηδέν.

Αλλά που να πάω, πως; Δεν μπορώ να κάνω 50 μέτρα χωρίς να υποφέρω. -*

        (Δεν ήξερα ακόμα γιατί εξακολουθώ να μην γίνομαι καλά.)

Αυτό έγραψα πριν 4 μήνες λοιπόν και αυτές είναι οι σημερινές παρενθέσεις.

Ντρεπόμουν να το ανεβάσω για να μην γίνω γραφική μιας και έχω ξανά πει ίδια λόγια.
Γιατί τότε δεν είχε έρθει η ψυχολογική πτώση και γιατί πέρασε άλλος ένας γαμημένος χρόνος και δυστυχώς η ιστορία δεν τελείωσε.
Και γιατί, τα γιατί είναι άπειρα.


Σήμερα θέλω να το κάνω.
Θέλω να το κάνω γιατί πέρασαν 2 χρόνια.
Γιατί γίνανε πολλά, γιατί με πλήγωσαν και με πείραξαν πολλά, γιατί άλλαξα,
γιατί δεν μιλάω και θα εξακολουθήσω να μην το κάνω.
Γιατί πριν λίγες μέρες, βρήκα έναν από αυτούς τους "δικούς μου" και χωρίς
να το επιδιώξω, ακούγοντας τα σ΄ αγαπώ και θα είμαι δίπλα σου όταν με χρειαστείς κατάφερα να πω.
-Που ήσουν όταν σε είχα ανάγκη; Έχεις ιδέα πόσο πληγώθηκα;
Γιατί δεν έχει καμία αξία.

Δεν ντρέπομαι πια να το ανεβάσω.
Γιατί θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντα.

"που είναι όλοι οι φίλοι της Γεωργίας; Γιατί δεν έρχεται  κανένας να την δει;"


Δεν θα ξεχάσω όμως και ανθρώπους μου. Και ας είναι λίγοι. Και ξέρουν αυτοί ποιοι είναι.

Τέλος ευχαριστώ εσένα που δεν έφυγες στιγμή. 

Απουσίες

Σε δέκα μέρες κλείνω ένα χρόνο από την τελευταία θεραπεία μου. Η αλήθεια; Δεν έχω καταλάβει πως πέρασε όλο αυτό το διάστημα, τι έγινε και τι γίνεται.

Αυτός ήταν ένας  μικρός πρόλογος άσχετος και σχετικός.

Στις 16 Αυγούστου παντρεύτηκε η κολλητή μου φίλη που για διάφορους λόγους δεν είναι πια κολλητή.
Σκέφτηκα πολλές φορές να μην πάω, για την ακρίβεια πιο πολύ το είπα, παρά το πίστεψα. Από την αρχή ήξερα ότι θα ήμουν εκεί. Φυσικά και δεν το μετάνιωσα, δεν γινόταν να λείπω. Μία μικρή ζωή περάσαμε μαζί.
Όλο αυτό το διάστημα σκεφτόμουνα όλα αυτά που γίνανε και γιατί και είναι άδικο και μπλα μπλα.. Και τι θα πάω να κάνω εκεί και δεν έχω πια σχέση με κανέναν.
Την στιγμή που την είδα νύφη απλά έφευγαν τα δάκρυα. Πόσα πολλά σκέφτηκα.
Δεν είμαι πια μέλος και μέρος όλου αυτού και με πείραξε.
Και στεναχωριόμουν που δεν είχα πια τις φίλες μου και ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου.
Κατά τη διάρκεια σκεφτόμουνα μήπως να κάνω άλλη μία προσπάθεια;
Όταν με είδε έξω από την εκκλησία είπε, "αν δεν ερχόσουν τελειώναμε" ή κάτι τέτοιο..
Σε σκεφτόταν μου είπε ο Α.
Και ξανά και ξανά, ίσως να κάνω μία προσπάθεια ξανά..
Όλα ήταν περίεργα.
Δεν μπορώ να αναλύσω τις σκέψεις και τις εικόνες, αυτά που εισέπραξα εκείνη την μέρα, που με φτάσανε ως εδώ, αλλά με έφτασαν..
Στα καλά και στα κακά.
Έτσι είναι οι φιλίες, έτσι είναι οι άνθρωποι που σε νοιάζονται.
Που ήταν όλοι αυτοί όταν τους χρειαζόμουν;
Ποιος ήρθε μία φορά στο νοσοκομείο να με δει; στο σπίτι;
Που ήταν το τηλέφωνο για να μάθουν πως είμαι, πως πάω; Που είναι ακόμα;
"Ρε Γιάννα που είναι οι φίλοι τις Γεωργίας, γιατί δεν έχει έρθει κανένας στο σπίτι;"
Το άκουσα τυχαία.
Εκείνη τη μέρα το κατάλαβα και εκείνη τη μέρα άλλαξε το μέσα μου.
Και τελικά όσο και να παλεύω .. για ποια προσπάθεια μιλάω;
Καμία κακία, απλά..
Έκανα αυτό που ένιωθα και μάλλον είναι και το τελευταίο.
Τελείωσα με αυτήν την ιστορία.
Καλή καρδία.

Μηχανισμοί

Ευτυχώς που μπορώ να κλάψω. Το έχω πια καταλάβει. Αυτό είναι το λυτρωτικό μου. Η ψυχή μου συνδέεται με τα μάτια μου. Και αυτό είναι καλό. Αυτό είναι που νομίζω με έσωζε, με έσωσε και ελπίζω να συνεχίσει να με σώζει, από την κατάρρευση ψυχής.

Είναι όλες αυτές οι στιγμές που νιώθεις ότι θα σπάσει το μέσα σου, είναι που σε αυτόν τον κόσμο, γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε μόνοι. 

Πριν πολλά πολλά χρόνια σε μία ξαπλώστρα στο καλαμάκι βρέθηκε να μου λέει αυτήν τη φράση μία κοπέλα. Είχα θυμώσει τόσο πολύ με αυτή τη δήλωση. Νευρίασα και προσπαθούσα να υπερασπιστώ με σθένος την αντίθετη άποψη. Μάταια προσπαθούσε να μου εξηγήσει, ότι αυτό δεν συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει αγάπη, αλλά γιατί δυστυχώς, δεν μπορεί ποτέ και κανείς να βοηθήσει τον άλλο, όσο και να το θέλει.

Μετά από χρόνια και ενώ προσπαθούσα να αρνηθώ ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει, παραδέχτηκα πόσο δίκιο είχε. Όχι τώρα, έχω και εγώ πολλά χρόνια. Ζεις δηλαδή μόνος σου σε ένα σώμα, με ένα μυαλό και μία καρδιά. Δεν έχεις δύο από αυτά, μονάχα ένα. 

Εκεί λοιπόν έρχεται και αυτή η αναζήτηση που ο καθένας πετυχαίνει πάλι με έναν μοναδικό τρόπο. Εκεί έρχονται οι άμυνες και εκεί είναι που ορισμένοι άνθρωποι έρχονται και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ότι μπορεί να έχουν στο κεφάλι και στην καρδιά τους και "σπάνε".

Έρχομαι λοιπόν ξανά στην αρχή και επαναλαμβάνω.

Ευτυχώς που μπορώ να κλάψω. Είναι ο δικός μου, μοναδικός τρόπος άμυνας...

28 + + +

I AM BACK  BITCHES

28 +

24 μέρες μετά τα γενέθλια μου. 28 χρόνια και 24 μέρες για την ακρίβεια.

Τόσο άγχος δεν πρέπει να είχα ούτε όταν περίμενα τα αποτελέσματα στις πανελλήνιες. Τέτοιο άγχος είχα πριν 2 χρόνια περιμένοντας τέτοιου είδους αποτελέσματα ξανά. Έχω βιώσει και τις δύο μορφές φυσικά. Αυτήν που αφορά εσένα (τον ευατο σου) και αυτήν που αφορά κάποιον που αγαπάς με όλη σου τη δύναμη, Υπάρχουν διαφορές πολλές, αλλα ας μην ξεκινήσω να μιλάω για κάτι τέτοιο.

2:30 είχαν πει.

Τώρα είναι 2:25. 

Δεν περίμενα να έχω τέτοια αγωνία. Δεν είχα τόση ούτε την πρώτη, ούτε την δεύτερη φορά. Ειδικά την δεύτερη δεν ήμουν καν στο σπίτι να περιμένω. Και τώρα δεν ήθελα να είμαι, αλλα δεν τόλμησα να πω σε κανέναν να με πάρει να φύγω από δω μέσα.

Έχω κάνει κατάληψη στο σαλόνι με ένα πακέτο τσιγάρα, καφέ μικελ και την καρδιά μου να είναι έτοιμη να σπάσει.
2:32

Δεν μπορώ να πάω μέσα, δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια. Ακούω ψιθύρους, μυρίζω την αγωνία και ακούω τις ανάσες. Ξαφνικά στο δίπλα δωμάτιο επικρατεί σιωπή.

Τα 27 μου χρόνια λοιπόν θα σας πω με βεβαιότητα πλέον ότι δεν τα έζησα, δεν τα κατάλαβα. Αυτό που περνάει απο το μυαλό μου λοιπόν αυτή τη στιγμή, αυτο που φοβάμαι καλύτερα, είναι ότι δεν θα καταλάβω ούτε τα 29.

2:36

Να παίξω τίτσου; Τι να κάνω; Μόνο το τακ τακ ακουγεται, τώρα και ο αναπτήρας.

2:37

Απεξω ακούγεται απο αυτοκίνητο κάγκουρα "κουνιεσαι - κουνιεσαι" νιβο υποθέτω.

2:39
Να παίξω; 

2:40

Γιατί κοιτάω την οθόνη;

2:42

Ένα χρόνο τώρα στην αναμόνη και στην υπομόνη.

2:45

Δημοσίευση; Κλείσιμο; Αφήνω ανοιχτό και συνεχίζω μετά;

κάτι ήθελα να πω (;)

Ουφ. Σήμερα δεν είναι μία φορτισμένη συναισθηματικά μέρα. Τον τελευταίο καιρό έχω πολλές από αυτές, αλλά σήμερα όχι. Είμαι όμως ξαπλωμένη στο κρεβάτι από τις έξι (6) και θυμάμαι ότι είναι κυριακή, δηλαδή δύο (2) μέρες πριν έρθει η τρίτη, δηλαδή μία (1) μέρα πριν βυθιστώ για τις επόμενες.

Έχασα και θα χάσω πολλές τρίτες αυτό το χρόνο ελπίζοντας πως δεν θα χάσω άλλες για τα επόμενα χρόνια. Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο θα είναι σωματικά, σίγουρα όμως δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο είναι ψυχικά. Παλεύω καθημερινά με τις πιο άσχημες σκέψεις, φόβους, που φυσιολογικό είναι φαντάζομαι. Παλεύω όμως καθημερινά με τον ίδιο μου τον ευατό , με το παρελθόν μου και το μέλλον μου. Θυμάμαι το παραμικρό λάθος που έχω κάνει στη ζωή μου και με μαστιγώνω. Δεν θα το κρύψω ότι πολλές φορές σκέφτηκα ότι τιμωρήθηκα για άσχημα πράγματα ή σκέψεις. Φυσικά υπάρχει και η όμορφη βερσιόν, ότι όλο αυτό γίνεται για να είμαι κάποια στιγμή ελεύθερη από όλα αυτά που μου πνίγουν τη ζωή.

Γύρισα να δω τι έγραψα και με έπιασαν τα γέλια.. συγχυσμένο μυαλό και καρδιά.
Έχω τόσο πολλά που θέλω να πω, αλλά για ακόμα μία φορά το μυαλό μου μπουκώνει από τις πολλές πληροφορίες, από τα ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω λοιπόν αυτό εδώ το ποστ να υπάρχει για να θυμηθώ την επόμενη φορά ότι κάτι θέλω να πω, δεν ξέρω πότε, αλλά κάποια στιγμή θέλω να πω. Κάποια στιγμή που το μυαλό μου θα έχει καθαρίσει και θα μπορέσω να πω.

Αν γκουγκλάρεις πλέον how to green mile your alter ego κάτι θα βρεις. δάκρυα κάθε φορά.

change

Δεν είναι τα μαλλιά που θα πέσουν και θα φαίνομαι άσχημη ή διαφορετική. Δεν είναι το βλέμμα των ανθρώπων που μ' αγαπάνε που θα αλλάξει. Είναι τα μαλλιά που θα πέσουν και θα φαίνομαι άρρωστη. Και χέστηκα αν θα φαίνομαι άρρωστη . Είναι ότι ξέρω ότι εκείνη την ήμερα που δεν θα δω τίποτα πάνω στο κεφάλι μου, που δεν θα πιάνω τίποτα, είναι και η μέρα που θα καταλάβω πως είμαι άρρωστη. και η ζωή μου αλλάζει. Και αλλάζει για πάντα.

Δεν έχουν σημασία αυτά θα μου πεις! Θα ζήσεις, όλα καλά. Και τι αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό και τι αν δεν μπορείς να κάνεις το άλλο. Σιγά! Σημασία έχει ότι θα γίνεις καλά.

Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως αυτό έχει σημασία. Και δεν θα γκρινιάξω για την ταλαιπωρία που θα φάω.. αν γίνω καλά.. θα γίνω καλά.. και ας πάρει μήνες και ας μην αντέχω και ας θέλω από σήμερα να τελειώσει.. δεν θα γκρινιάξω.

Και είναι εκείνη η μέρα που θα καταλάβω ότι είμαι άρρωστη και η ζωή μου αλλάζει. Και αλλάζει για πάντα. 

Και δεν θα γκρινιάξω για το τσιγάρο που τόσο αγαπώ, δεν θα γκρινιάξω για τα ξίδια, τα φαγητά, τους ελέγχους και το φόβο για τα επόμενα χρόνια. 

Δεν θα κλάψω γι' αυτά.

Θα κλάψω για την ανεμελιά που έχασα, την ανεμελιά που θα χάσω.

Για τον ήλιο και την θάλασσα. 

Για την αλμύρα πάνω μου στις 3 η ώρα το μεσημέρι και τον "κακό" ήλιο να με καίει. 

Για όλα αυτά που δεν θα μπορώ να χαρώ, χωρίς να σκεφτώ.

Και τέλος θα κλάψω γιατί δεν θα έχω αυτό για να το χαρώ.

ένα τσι

Έχω κρατήσει ένα τελευταίο τσιγάρο για το τζάκι. 

Το κρατάω, δεν πηγαίνω να το ανάψω, το καθυστερώ όσο πάει.

Νιώθω ότι με το που κάνω το τελευταίο τσιγάρο, αποχαιρετώ την καθημερινότητα μου, τα πιο απλά αγαπημένα μου πράγματα.. κάποια ίσως σάπια, κάποια όχι. Σάπια μεν, αγαπημένα δε. Και ξεκινάει. Μπαίνω στα βαθιά. και δεν θέλω. δεν θέλω. δεν. θέλω.

Ο αισιόδοξος ευατός μου θα πει ό,τι όλα αυτά γίνονται για την ελευθέρια σου, για το καλό σου και όλα θα περάσουν θα δεις. Ο άλλος μου ευατος δεν θα σου πω τι θα πει.

s.o.s

Δεν μπορώ να περιγράψω με καμία λέξη αυτό που νιώθω τώρα. Με καμία μοναδική λέξη. Δεν υπάρχει. Θα ήθελα να υπάρχει για να μπορώ να εξηγήσω σε κάποιον. Για παράδειγμα "μελαγχολία", "θυμός", "αγάπη". Δεν υπάρχει αλήθεια.
Θέλω απλά να μπορούσε να με βοηθήσει, να έβλεπε και να άκουγε την καρδιά μου, την ψυχή μου, να με έβγαζε απο αυτό που δεν μπορώ να πω και να εξηγήσω.
Πονάω και φρικάρω και ζορίζομαι και δεν την παλεύω. Και δεν με βοηθά. Βοήθα με. Σε παρακαλώ.
Και αν δεν με βοηθάς εσύ, ας με βοηθήσει η ίδια η ζωή.

Πέμπτη

Πέντε κιλά κρασί δεν ξέρεις αν είναι λίγο ή πολύ.. παει σερί 3η εβδομάδα.
Γυρνά σπίτι. Πάλι καθόταν σε εκείνο το πεζούλι μαζί του και λέγαν μαλακίες και σοβαρά και μαλακίες. Δεν της άγγιξε το χέρι ακόμα μια φορά. Βαρέθηκε να ακούει να φωνάζει το όνομα της.
Άκου αυτό το τραγούδι της λέει.
Φεύγει. Τα λέμε αύριο της λέει.
Προχωράει και το κεφάλι της είναι τόσο μπερδεμένο που όποιος επιχειρούσε να μπει θα χανόταν για πάντα.
Ένα αγόρι ερωτευμένο μακρυά, δύο γονείς απαλευτους, μία αδερφή χαμένη, έναν σίγουρο φιλο και ακόμα έναν φιλο.  Τίποτα άλλο. Αυτά είναι τα σταθερά και απο όλα αυτά.. ποιο θέλει να κρατησει;
Μία παρεξήγηση γυρνάει στο μυαλό της, αυτό την μαρανε. Δεν μπορεί να σκεφτεί κι'αλλα, βραχυκυκλώνει. Δεν θέλει και άλλα. Φτάνει.
Εκέινος μένει εδω κάθε μέρα.
Αποφευγει να τον σκεφτεται. Ξέρει γιατι.
Εκέινον, οχι εκείνον.
Μην φευγεις.
Ένα μαγαζί με μονο πίτσες ανοιχτό.
-Μόνο πίτσα έχετε; -Ναι προς το παρών -Βάλτε μου. Δεν ήθελε, ακόμα μία αψυχολόγητη κίνηση.
-Στο χέρι; -Ναι. Ποτέ δεν τρώει στο χέρι.
Κοιτάει το ολόκληρο φεγγάρι και δεν ξέρει αν αισθάνεται θλίψη ή ρομαντικά ή έστω αδιαφορία. Κοιτάει τα γκραφίτι. Τα γκραφίτι είναι τέχνη.. σκέφτεται.
Πόσο καιρό μπορεί να κάνει άραγε την ίδια διαδρομή χωρίς να ξέρει αν υπάρχει πορεία;
Δεν πότισε και τα λουλούδια.
 

αυτό είναι..

                                    http://www.youtube.com/watch?v=2BioNW_DNlg

Έχει ξυπνήσει και φοράει το κοντομάνικο μπλουζάκι του, ξυπόλυτη προχωράει προς τον πάγκο της κουζίνας. Ανοίγει τα ξύλινα παντζούρια και τεντώνεται με ένα μικρο αλλά ευδιάκριτο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπο της.

Ανοίγει την καφετιέρα για το γαλλικό και φρυγανίζει φέτες του τοστ. Στύβει 3 πορτοκάλια στην κανάτα ,καθώς αφαιρεί τα "γρουμπαλάκια" που δεν του αρέσουν. Τηγάνι και αυγά με μπέικον είναι η τελευταία πινελιά αγάπης. Είναι;
"Θα ήθελα ένα τριαντάφυλλο να βάλω, σαν τις ταινίες" σκέφτηκε και η καρδιά της πλημμύρισε έρωτα και αγωνία.

Κανένα λουλούδι άξιο του δεν υπήρχε στο σπίτι και έτσι ξεπατίκωσε κάτι άλλο εξίσου θαυμάσιο γι' αυτήν. Ένα χαμογελαστό πρόσωπο στο φαγητό του.

Και όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο το αγόρι ξύπνησε, δεν θα γινόταν άλλωστε να γίνει διαφορετικά. Ξύπνησε την κατάλληλη στιγμή, την ώρα που το κορίτσι γυρισμένο στον πάγκο σέρβιρε τα τελευταία στα πιάτα τους.

Την αγκάλιασε και την φίλησε στο λαιμό, τρίβοντας τα λίγα ημερών γένια του στο μάγουλο της.

Κάθισαν αντικριστά, στα άβολα σκαμπό και ο ήλιος τους θάμπωνε.

Αυτός άναψε τσιγάρο και έβαλε και στους δύο ζεστό καφέ.

Το κορίτσι δεν αισθανόταν βολικά με τις μεγάλες σιωπές και αναζητούσε στο βλέμμα του, τον ίδιο έρωτα που ένιωθε εκείνη.

Έλιωνε καθώς τον κοιτούσε και το πρωινό, της φαινόταν βουνό για να μπορέσει να φάει έστω μία μπουκιά.

Την κοίταξε και χαμογέλασε, -με αυτό το γλυκό χαμόγελο-, που έκανε την καρδία της να χτυπάει σαν τρελή και να νιώθει οτι στο στομάχι της χορεύουν πεταλούδες. Έσβησε το τσιγάρο και άρχισε να βουτάει το ψωμί στο αυγό του.
Σήκωσε τα μάτια του και καρφωμένα στα δικά της, την κοιτούσε για λίγα δευτερόλεπτα, που φάνταζαν αιώνες σε εκείνη.
Πατώντας στο σκαμπό ανασηκώθηκε για να την φιλήσει.
Κάθισε ξανά.

"Θέλω να ξυπνάς κάθε μέρα εδώ. Μην φύγεις ποτέ"

Το κορίτσι πήρε το πιρούνι και μαγικά το στομάχι της άρχισε να γουργουρίζει.

Στα δώσα όλα

Ξυπνάω τις τελευταίες 4 μέρες με πόνο στο στήθος και ανεξήγητο άγχος.
Θυμάμαι πως τελείωσε.
Μου φαίνεται ότι πέρασε αιώνας και υποφέρω.
Δεν μ' αρέσει η καινούρια πραγματικότητα, αυτή η αλλαγή.
Μπορώ να πω με σιγουριά πως την μισώ.
Στις 4 Οκτωβρίου, πριν 6 μήνες δηλαδή, σηκώθηκα βαριεστημένα να πάω για την πρακτική μου "εργασία" χωρίς να περιμένω τίποτα. "Ας τελειώνει" Αυτό σκεφτόμουν.
6 μήνες μετά, έρχομαι να σας πω ότι "ας μην τελείωνε ΠΟΤΕ" πραγματικά.
Ήμουν ευτυχισμένη. Η ευτυχία είναι στιγμές και εγώ για 6 ολόκληρους μήνες αισθανόμουν αληθινά ευτυχισμένη, χωρίς να το καταλαβαίνω.
Ξυπνούσα 6 η ώρα και δεν ένιωθα κούραση και αν ακόμα ένιωθα και την εξέφραζα, ήταν απλά για να γκρινιάξω. Δεν με νοιαζε. Ήθελα απλά να δω τα μούτρα τους. Να δω σπασμένο καλοριφέρ, στράβες, καφέδες, στρουμφάκια. Να ακούσω τι έκαναν την προηγούμενη μέρα.
Μου λείπουν τα μούτρα τους.
Πότε άνθρωπος δεν έχει αγαπήσει τόσο πολύ μία βεράντα, ο θεός να την κάνει. Μου λείπει. Και μου λείπει πολύ.. Όχι η βεράντα, αλλά αυτό ..
Πότε άνθρωπος δεν περίμενε να έρθει Τρίτη.
Επίσημα ανακοινώνω πως ποτέ η Τρίτη δεν θα είναι ίδια. Δεν ξέρω καν αν τη θεωρώ μέρα ή απλά μια θεότητα.
Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, που για ένα περίεργο λόγο αγαπώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Όχι ψεύτικα και μαλακισμένα, αλλά αληθινά και καψούρικα.
Και τώρα νιώθω κενή και συγχρόνως γεμάτη.
Ευχαριστώ. Και ευχαριστώ τόσο.

Στον Βαγγέλη, τη Βάσω, την Βίκυ, την Άσπα, την Γιώτα.

Στα τσίπουρα που ελπίζω να έρθουν...

Σιωπή

Με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε. Με ρώτησε αυτό ακριβώς που ρωτάω κάθε μέρα στον ευατό μου.

Δεν είναι χαζός, όλα τα καταλαβαίνει.

Δεν έβγαινε μιλιά. Κόμπος ο λαιμός και ξεροκατάπινα.

Ανέβηκα πάνω του και έκλαιγα.

Τίποτα δεν βγήκε πάλι.

Αργότερα πνιχτά δάκρυα.

Να μην το πεις

Θυμάστε τι έλεγα για την αλήθεια;

Καμιά φορά δεν μπορείς να την πεις γιατί φοβάσαι.

Καμιά φορα δεν μπορείς να την πεις γιατί προστατευείς κάποιον.

Αν η αλήθεια σου σε διαλύσει, λες το ψέμα σου.

Και το ψέμα σε διαλύει και αυτό.

Και φαύλος κύκλος.

¨Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα σ'αυτη τη ζωή είναι να είσαι αθώος και να φοβάσαι μην βγεις ένοχος.

Μην το κουράζετε

Δεν μπορώ τα στημένα και τα πολλά πολλά στις σχέσεις των ανθρώπων. Γενικά, είτε είναι ερωτική, είτε φιλική, απλά γνωστοί, οποιαδήποτε σχέση και να είναι αυτή.

Τα πράγματα σ'αυτη τη ζωή είναι απλά, αλλά όχι πάντα κατανοητά. Για διάφορους λόγους, εμείς οι άνθρωποι αδυνατούμε να καταλάβουμε την αλήθεια, δεν θέλουμε να καταλάβουμε ή ακόμα χειρότερα.. θέλουμε να δώσουμε ευκαιρία, "μήπως δεν είναι αυτο που φαίνεται".  Γι'αυτό ξεκάθαρες κουβέντες. Μην κρύβετε, μην αφήνετε να αιωρείται μία κατάσταση και απλά ανοίξτε το ξερό σας και ΜΙΛΗΣΤΕ.

Η μεγαλύτερη ηλιθιότητα που έχει ειπωθεί, θα ειπωθεί και θα λέγεται για πάντα: "το έδειξα με τον τρόπο μου, δεν καταλαβαίνει;" 

-Όχι ρε γκαζμά ή κιούσπα (ή ότι προτιμάτε τέλος πάντων), ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ.

Όλη αυτή η έλλειψη ευθυνών, ειλικρίνειας και ευθύτητας έχει ως αποτέλεσμα να μας γίνονται τσουρέκια ή τα νευρά τσατάλια.

Με λίγα λόγια : Μην το κουράζετε.

Μετακόμιση

Υπάρχει συγκίνηση, υπάρχει φόβος, υπάρχει ελπίδα(;), υπάρχει.

Αυτή η χρονιά μου τάραξε τα νερά. Ξέφυγα φέτος, ξέφυγα συναισθηματικά κυρίως. Ξεφεύγω ακόμα.

Μετακομίζω που λες και βρίσκω φωτογραφίες, γράμματα, σιντι, πέτρες, αφιερώσεις. Και γενικά φεύγω.

Φεύγω από το σπίτι,που όπου και να κοιτάξεις κάτι σου θυμίζει.

Σου ξυπνάνε αναμνήσεις για ανθρώπους που αγάπησες, που σ'αγαπησαν, που έχασες, που έχεις, που μάλωσες, που φιλοξένησες.

Γέννησε και η Πέλα. Η Πέλα είναι το πρώτο άτομο που γνώρισα εδώ. Και χθες έβλεπα το παιδί της. Και τώρα κοιτάω το σπίτι. Είναι αυτή που ξυπνούσαμε σε κωματώδεις καταστάσεις. Αυτή που παίρναμε το αυτοκίνητο για να πάμε Βουλγαρία σε ένα απόγευμα. (θα έρθει ποστ)

Τελευταίο μου βράδυ. Τελευταίες ωρες που κάθομαι σε αυτό το μαγικό καναπέ με τον Νίκο (το λαπτοπ μου) και ακούω μουσικάρες. Σκέφτομαι. Όλα από το μυαλό μου το ρημάδι περνάνε.

Σε αυτό το σπίτι ήρθα χαμένη. Το θυμάμαι σαν τώρα.. Χαμένη φεύγω. Όχι τόσο, αλλά πάλι στα σύννεφα.

Όποιος ερχόταν εδώ, για 2, 3 μέρες 4 όσο τέλος πάντων, κατέληγε να μένει τις διπλές μέρες, τις τριπλές κ.ο.κ. Το ρεκορ είναι 12.

Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, ότι δεν θα ξανάρθω. Ήθελα πολύ να φύγω, το είχα ξαναπεί, είχα κουραστεί. Αυτούς όμως τους 3 μήνες που πηγαινοερχόμουν, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν το καταφύγιο μου. Ο χώρος μου, η ηρεμία μου.

Η καρδιά μου πονάει.

Αλλάζω σελίδα. Και ήθελα να αλλάξω, αλλά τώρα που ήρθε η ώρα, δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω όσο πρέπει. Κυρίως με φοβίζει ότι ξέρω ότι πρέπει.

Αυτό μόνο

Αν όλοι λέγαμε αυτό που αισθανόμαστε και δεν καταπιέζαμε θέλω, παράπονα, έρωτα, θλίψη. έλειψη.. θα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι.

Δεν είναι και δύσκολο.

Για παράδειγμα, μου λείπεις.

για..